Nothing is Left to Tell to tytuł zarówno filmu, jak i eksperymentu społecznego. Latem 2010 roku Almborg wraz z grupą jedenastu nieznajomych w różnym wieku i o różnym pochodzeniu udał się na niewielką, niezamieszkaną wyspę u wybrzeży Szwecji. Ich zadaniem było wspólne zbudowanie drewnianej konstrukcji bez planów ani projektów, a podczas pobytu na wyspie nie mieli porozumiewać się za pomocą mowy ani pisma. Trzy osoby z grupy odpowiadały za dokumentowanie tego procesu, jednak ich zadanie również podlegało zasadom: mogły filmować nie więcej niż 30 minut dziennie. Powstały film zgłębia granice języka oraz relację między komunikacją a wspólnotą.