co mam zrobić z wyobraźnią — & osoba we mnie drży — & wciąż jest niewinność, gdzieś się zaczyna nawet teraz, a dziwnie rozrastająca się tak zwana Droga Mleczna i dźwięk skrzydeł ptaka, gdy wzlatuje ... co nadchodzi, co jest prawdą, & cała krew, tysiąclecia, przelana, by odeprzeć przyszłość, odeprzeć, & armie na odległych równinach, blask ich zbroi odbija się teraz w tym ptasim oku, gdy leci ku mnie, potem dalej, & dźwięk tysięcy ludzi zgromadzonych za wszelką cenę, teraz dźwięk wzlatującego ptaka, gęsty, szeleszczący, gdy przelatuje nad nimi — wystarczy spojrzeć, to jednak jastrząb, nie widziałem wyraźnie, poleciał polować na sąsiednie pole, & chlorofil krąży, & słońce zostaje wessane, & arcykapłan odchodzi teraz tam, gdzie pozostają resztki ciała, jak nakazuje miejscowy zwyczaj, by pozostawić je ptakom. —Jorie Graham, „Embodies” (fragment)