To jest Egipt i jeden z jego symboli, Sad Al-Ali — gigantyczna tama w Asuanie, budząca podziw. Film, posługując się narracją pierwszoosobową miękkim, lekko zachrypniętym głosem, przywołuje pamięć Doliny Nilu, by opowiedzieć historię jeziora Nassera oraz ekologicznych i ludzkich konsekwencji budowy tamy. Powodzie wywołane przez etiopskie deszcze rozniosły muł i wypłukały glony. Naruszono porządek natury, podniósł się poziom soli i popękała ziemia, a uprawy spłonęły. Woda morska dotarła do wód gruntowych. Nubijczycy uciekli z doliny zalanej wodami, pozostawiając swoje wioski i kulturę. Dwadzieścia pięć lat po wybudowaniu tamy nie ma już żadnej spójności między dolną doliną a Nilem. Miasto Kair rozrosło się, tworząc niejednorodną zabudowę, w której przelewa się zanieczyszczenie powodowane przez człowieka. Film jest gorzką refleksją nad utraconą ludzką filozofią, nieustannie odnawianym dialogiem z ziemią i jej rzeką.