W latach 1950–1952 urugwajski eseista, krytyk i pisarz José Pedro Díaz prowadził filmowy dziennik, którego obrazy ukazują rozmaite zainteresowania: obserwację społeczną, portret europejskiego środowiska artystyczno-intelektualnego oraz spojrzenie z podróży na kino domowe, przedstawiające jego żonę, poetkę Amandę Berenguer. Doskonałym uzupełnieniem był także dziennik literacki. Oba tworzą wyjątkową kronikę świadectwa: jak czytać scenariusz i oglądać to, co zostało sfilmowane. Ten dokument poświęcony jest mniej znanemu obszarowi twórczości Díaza.