Z tej „nieubłaganej choroby” Hervé Guibert nie wyzdrowiał. Cud, na który tak bardzo liczył, nie nastąpił. Jednak przed śmiercią w 1991 roku, trzy lata po tym, jak dowiedział się, że jest nosicielem wirusa HIV, utrwalił w swojej twórczości literackiej i fotograficznej „miejsca [swojego] cierpienia”, „stacje [swojej] drogi krzyżowej”. Ze swoim szczupłym ciałem i zapadniętymi policzkami, jako przystojny mężczyzna o kręconych włosach, ten, którego jasne spojrzenie promieniowało z nadmorskich fotografii, stoczył zaciekłą walkę z AIDS. Była to walka w każdej chwili z rozpadem ciała, obserwowanym i komentowanym z metodyczną dbałością w jego autobiograficznych powieściach, w szczególności w „To the Friend Who Did Not Save My Life” (1990) i „The Compassionate Protocol” (1991), o której świadectwo dał także w telewizji, w programie „Apostrophes”…