Przedstawiony jako dociekanie nad naturą pożądania film przybiera formę dokumentu. Przenosi się od wiejskiej prostytucji (przydrożnego zajazdu) do pornografów, a następnie do prostytutek ulicznych, męskich prostytutów i ekskluzywnych dziewczyn na telefon. Burdelmama prowadzi dom publiczny i polega na fotografie, który zaopatruje ją w pornografię; on przebywa w mieście, gdzie aparat prowadzi go ku zepsuciu. Prostytutkom ulicznym grozi aresztowanie przez policję i przemoc ze strony klientów. Nawet dziewczynom na telefon nie jest łatwo: zmagają się z wydatkami i brakiem autorefleksji. Ich motto brzmi: „Żyj szybko, umrzyj młodo i pozostaw po sobie piękne zwłoki”.