Jest nauczycielką. Jest matką młodych artystów, matką aktywistów ruchów społecznych i kulturalnych. Indonezja od dawna zmaga się z niezabliźnioną raną historyczną, której początkiem były wydarzenia z 1965 roku, milczenie aktywistów na rzecz demokracji i praw człowieka oraz szerzenie się polityki tożsamości. W samym środku tego wszystkiego DOLO, rzeźbiarka, otwiera rany historii za pomocą swoich rzeźb.