Jako osoba z widoczną niepełnosprawnością filmowiec Reid Davenport często staje się albo obiektem niechcianego spojrzenia — nieznajomi się na niego gapią — albo paradoksalnie zostaje sprowadzony do niewidzialności, ignorowany lub lekceważony przez społeczeństwo. Pojawienie się namiotu cyrkowego tuż za jego mieszkaniem skłania go do refleksji nad historią i dziedzictwem freak show, w którym osoby uznawane za nietypowe wystawiano na widok publiczny dla rozrywki i szoku płacącej za wstęp publiczności. Rozważając, jaki ma to związek z jego własną praktyką filmową, w której niepełnosprawność jest wyraźnie wysuwana na pierwszy plan, Davenport postanawia nakręcić film o tym, jak widzi świat ze swojego wózka, samemu nie będąc widzianym.