Pierwszy film fabularny Constantina Voulgaris to zachwycająca anomalia we współczesnym kinie, trochę jak piosenka Cat Power. Surowy, szczery, melancholijny, miejscami niezgrabny, w innych zaś ostry jak brzytwa, jest liryczny, a jednocześnie podszyty nutą ekscentrycznego humoru. Przede wszystkim jednak to bezwstydnie „dziewczyńska piosenka z sypialni”, całkowicie szczery domowy film. Nakręcony dzięki bezinteresownej hojności zaprzyjaźnionej obsady i ekipy oraz dużej ilości wolnego czasu, jaki zapewnia greckie lato w mieście, gdy wszyscy inni opalają się i podrywają na wyspach, opowiada o dwojgu wygnańcach — w Atenach, latem, zakochanych. To sentymentalny taniec dziewczyny i chłopaka, którzy mogliby utknąć w centrum dowolnego miasta, tęsknią za sobą, ale są zbyt cool, żeby się odważyć, zbyt tchórzliwi, by się do tego przyznać, zbyt niezgrabni, by nie nadepnąć sobie nawzajem na glany Doc Martens, i zbyt cholernie sentymentalni, by w końcu nie poddać się tej staromodnej rzeczy zwanej miłością.