Trzyczęściowy Jour Sombre Johannesa Hammela. Wykorzystał filmy domowe nakręcone w latach 50. i 60., przedstawiające wyprawy w góry, wędrówki po lodowcu, schroniska alpejskie i jeziora. Widzimy grupy ludzi rozproszone w alpejskim krajobrazie, a w tle olśniewającą biel jasnego odbicia słońca od lodowca. Lornetki skierowane są ku górze. Na niebo czy na słońce? Wtedy pojawia się bańka, wypełniająca kadr i niemal pochłaniająca krajobraz. Widać odblask, jakby promień światła odbity od lodu palił się bezpośrednio w obiektywie kamery lub na naszej siatkówce. Pojawiają się kolejne bańki, a cała scena zaczyna wrzeć. Ścieżka dźwiękowa Heinza Ditscha potęguje niepokojący charakter tej sytuacji. W następnej części pływająca kobieta jest nękana przez nacięcia i zadrapania pokrywające duże obszary obrazu, a to, co pierwotnie było idylliczne, staje się spękane i poorane niczym wyschnięte bryły ziemi. Ścieżka dźwiękowa dostarcza odpowiednich trzasków i zgrzytów.