Film opiera się na retrospekcji i wyobraźni, tekście i ruchomych obrazach, a zarazem stanowi próbę ponownego urzeczowienia filmów i urządzeń filmowych (aparatów). Podczas wyprawy do Teheranu artyści i autorzy odwiedzili „ulicę” kinową, spaloną w czasie rewolucji islamskiej w 1979 roku. Wykorzystali irańskie filmy sprzed rewolucji i kina jako narzędzia analizy geopolityki i polityki naftowej. Słowa, archiwa, ruchome obrazy, materiały filmowe i dźwięki przeplatają się z rzeczywistymi i fikcyjnymi strukturami narracyjnymi, ukazując „cichą” manipulację historią i stan irańskiego społeczeństwa po rewolucji. Splątanie wojny, pożądania i materii wskazuje na sztuczny apokaliptyczny „raj”, a także stawia widzom pytanie, dokąd z poziomu historii rozprzestrzenia się radykalna rewolucja — aż po teraźniejszość.