Don’t Go Back to Sleep to eksperymentalny film narracyjny, nawiedzona tragikomedia, która jest zarazem symboliczną refleksją nad odpornością obywateli i metaforą przemocy państwa oraz zachłannego wpływu Pierwszego Świata na Ziemię, pchającego samą planetę ku nieuchronnej śmierci. Nakręcony w Kansas City w stanie Missouri, w nowo wybudowanych domach pozostawionych niezamieszkanymi i niedokończonymi w wyniku krachu gospodarczego, Don’t Go Back to Sleep śledzi wędrujące grupy pracowników pierwszej linii ratownictwa, dryfujących po niemal pustych, miejskich i podmiejskich krajobrazach schyłku świata. Zajmując puste podmiejskie osiedla i luksusowe wieżowce, przygnębieni aurą tak wielu osób wysiedlonych przez katastrofę amerykańskiego rynku mieszkaniowego, pielęgniarki i lekarze tworzą prowizoryczne centra medyczne pośród architektonicznej codzienności: armatury i blatów, podkładów pod wykładziny i odsłoniętego okablowania, kominków i gzymsów koronowych. Gdy przeprowadzają chaotyczny triage, głównie na sobie nawzajem, uświadamiamy sobie, że mogą być jedynymi ocalałymi w obliczu niebezpiecznego Państwa.