W „la petite illusion” opowiedziano krótką historię namiętności: ciężki oddech dopełniony jazzową linią basu, pocałunek, kobieta wpada nocą do wody. Choć tytuł dzieła stanowi ironiczne nawiązanie do filmu La grande illusion z 1937 roku w reżyserii Jean Renoir, skojarzenie to prowadzi donikąd: ani obrazy, ani ścieżka dźwiękowa nie zawierają bezpośredniego cytatu z pacyfistycznej przypowieści Renoir, nie pojawia się też podobny motyw. Patyna wczesnego kina dźwiękowego, którą celebruje „la petite illusion”, jest jedynym mglistym łącznikiem z «grand illusion» — dźwiękiem i wyglądem, estetycznymi stereotypami frankofońskiego kina tworzonego w okresie międzywojennym. Ascetyczna chromatycznie elektroniczna manipulacja znalezionymi dźwiękami i obrazami autorstwa Michaela Schwentner stanowi studium emocjonalnych obrazów z historii kina, które jest starannie utrzymywane w zawieszeniu.