Niewiele osób w kinie argentyńskim i latynoamerykańskim było tak bliskich roli patriarchy, pioniera i rzecznika kina zaangażowanego jak Fernando Birri — kina, które rozdziera samo siebie w solidarności z otaczającym je światem. Ten hołd dla niestrudzonego Birriego ukazuje go w pełni: uczącego, wyznaczającego standardy i tworzącego przy użyciu narzędzi swoich czasów, przekształcającego kulturę w formę politycznej afirmacji, gdy staje się coraz żywszy i mocniej zakorzeniony.