Złożony pejzaż improwizowanych sytuacji osadzonych w nieustannej sieci kopalń pod słoweńskim miastem Trbovlje (rodzinnym miastem Iztoka Kovácsa i głównym źródłem jego inspiracji). Realistyczne obrazy tego postsocjalistycznego miasta, które zdaje się wciąż istnieć poza czasem, stały się impulsem do tej introspekcyjnej autorefleksji zespołu cenionych tancerzy i filmowców. Fizyczne napięcie i ludzkie przebłyski siedmiu ciał zderzających się w celowo wybranej zamkniętej przestrzeni, otoczonych nieoświetlonym ciepłem i wilgocią podziemi, współtworzą poetycki nastrój filmu, przywodzący na myśl Tarkovsky’ego i Becketta.