Dziewięcioletnia Sintka Brigitta pokazuje nam swój świat. Mieszka z rodziną na kempingu na obrzeżach małego bawarskiego miasteczka. Wszyscy nadal mówią po romsku i wciąż żyją zgodnie z przekazywanymi tradycjami. Oznacza to, że dzieci uczestniczą w życiu dorosłych, a darzeni ogromnym szacunkiem rodzice opowiadają, jak dawniej wyglądało życie. W tej społeczności wszystkie pokolenia żyją ze sobą w naturalny sposób. Dla tych Sintów określenie „Cygan” jest obelgą. W szkole uczą się, że istnieją dwie kultury, dwa języki i dwie rzeczywistości: Sinti i Niemców. Choć w szkole mówi się po niemiecku, uczniami są wyłącznie dzieci Sinti. Brigitta z przejęciem opowiada o materialnych niedostatkach, które łagodzi życie jako „jedna wielka rodzina”. Brigitta doskonale wie, gdzie jest jej miejsce.