Rok kobiety przykutej do łóżka upływa niczym dzień: jej czasu nie wyznaczają już kolejne godziny, lecz pogoda za oknem. W mroku przedmioty wyłaniają się i zlewają ze sobą; starsza kobieta rozpływa się i na nowo przybiera kształt. Jej niemota, jaskra i bezczynność sprawiają, że rzeczy stają się nieokreślone. Nazywając przedmioty, zwierzęta i zjawiska, ograniczamy je i wyznaczamy ich granice, a tym samym oddzielamy się od otaczającego nas świata. Obraz nakręcony przy ISO 409 000 ulega ziarniście przez pikselizację i szum, a cyfrowe procesy zachodzące w kamerze zacierają wszelką odrębność, jaką mogłyby mieć przedmioty i rzeczy.