Sztuka Aldo Nicolaja opowiada historię trojga starszych ludzi, emerytowanych członków ostatnich żyjących przedstawicieli „żelaznego pokolenia”. Przetrwali i zmagali się z trudami XX wieku, a jego schyłek zastaje ich na zatłoczonym osiedlu mieszkaniowym. Kobieta pozostała łagodna i pogodna, ale niegdyś silni chłopcy, którzy byli dzielnymi żołnierzami, a potem ciężko pracującymi robotnikami, rosłymi ojcami i dumnymi, pewnymi siebie mężczyznami, teraz są ostrożnymi, zaniedbanymi, zrzędliwymi panami. Każdy z nich jest samotny — jeden mieszka sam, inny tylko tolerowany przez rodzinę, ale w gruncie rzeczy także samotny… W końcu spotykają się w tym niewielkim miejscu, czekając bez celu na ławce i zamieniając kilka słów z kimś, kto postępuje podobnie. Nie znają się, lecz stopniowo, gdy wpadają na siebie na ławce… zaprzyjaźniają się. Ich przyjaźń stopniowo wypełnia ich życie, poczucie pustki ustępuje miejsca pewności, że gdzieś przynależą, oraz kojącej rutynie nowo nabytych nawyków.