Z niewyjaśnionych powodów dwóch strażników ma pilnować dostępu do rzeki w dzielnicy Lozanny zamieszkanej przez emerytów i rodziny imigranckie. Dzięki różnym napotkanym osobom wyłania się obraz pewnego miejsca i rodzi się przyjaźń. Tizian Büchi tworzy baśń — częściowo dokumentalną, częściowo fabularną, z nutą realizmu magicznego — by subtelnie skłonić do refleksji nad społeczeństwem inwigilacji.