Ten heterodoksyjny film, czerpiąc z fikcji i korzystając z konwencji dokumentu, potępia zjawisko gwałtu w Meksyku. W złożonej, eseistycznej strukturze stanowi refleksję nad różnymi rodzajami przemocy seksualnej — od klasistowskiego aparatu prawnego i przyzwolenia instytucji religijnych po odrzucenie ofiar i dyskryminację wobec nich. Jednocześnie przedstawia oparte na wspólnocie formy wsparcia dla ofiar. Film zrealizowany przez „Cine Mujer” jest przykładem hasła i modelu produkcji tej grupy, a zarazem jednej z maksym feminizmu: żadnych rozwiązań indywidualnych, tylko wspólne działania na rzecz wspólnych rozwiązań.