„Nathan Zach spotkałem po raz pierwszy dwukrotnie” — tymi słowami rozpoczyna się film Davida Perlova o poecie, z którym łączyła go czterdziestoletnia przyjaźń. Stopniowo, w delikatnym tempie, Perlov nawiązuje intymny dialog z Zachem. Kamera rzadko odrywa się od ekspresyjnej twarzy poety, podczas gdy ten powoli otwiera przed nami serce. Zach recytuje swoje wiersze, opowiada o dzieciństwie w skrajnej biedzie w Haifie i śmierci matki, napomyka o swoich sekretach i słabościach, śmieje się, śpiewa i wspomina. Perlov pokazuje Zacha figlującego ze swoimi pupilami — papugą, dwoma psami, a nawet orłem. „Porozumiewanie się z nimi jest dla mnie o wiele łatwiejsze niż z ludźmi” — mówi. W filmie pojawia się także spotkanie z przyjaciółką i poetką Daliah Rabikowitz. Prostymi, poruszającymi i wyrazistymi środkami Perlov tworzy klarowny portret jednego z najwybitniejszych poetów Izraela.