Guner Sernikli jest urzędnikiem państwowym, który wraz z żoną i córką poruszającą się na wózku inwalidzkim zostaje skierowany do tej odizolowanej prowincji, by objąć stanowisko głównego bibliotekarza — co w praktyce oznacza wygnanie, gdyż we wsi nie ma biblioteki. Rodzina zostaje ciepło przyjęta, ale są to lata politycznej anarchii oraz starć lewicy i prawicy w dużych miastach, a młodzież ze wsi nieuchronnie ulega tym nastrojom. Przybywają do Vizontele właśnie wtedy, gdy sytuacja staje się naprawdę absurdalna. Guner wnosi mądrość, a jego córka Tuba — piękno, niewinność i miłość. Niektórzy, jak burmistrz, Nazmi Dogan i szalony Emin, doceniają te wartości, ale są w mniejszości i nadal panuje zamęt. Historia opiera się na wspomnieniach scenarzysty i reżysera Yılmaza Erdoğana z ostatniego lata jego dzieciństwa, spędzonego w Hakkâri w Turcji w 1980 roku.