Dokument Mari Soppeli koncentruje się na szklanych sufitach — metaforze niewidzialnych granic między kobietami a mężczyznami w życiu zawodowym. Mówiąc o szklanych sufitach, zwykle ma się na myśli możliwości kobiet awansu na dobrze płatne stanowiska kierownicze, jednak dokument szerzej odnosi się do strukturalnych problemów życia zawodowego z perspektywy kobiet. Szklane sufity to długotrwałe zmagania o równe płace, konieczność nieustannego udowadniania swoich umiejętności oraz 85-centowe euro. Nie sposób poruszać tego tematu bez uwzględnienia perspektywy intersekcjonalnej: to, co dla jednych jest niewidzialnym szklanym sufitem, dla innych stanowi solidny beton.