Wojna Dwóch Róż (1455–1485), przełomowy moment w historii Anglii, podczas którego Lancasterowie i ród Yorków podzielili między siebie książąt i rycerzy, walcząc o władzę. Ostatecznie zwycięża Henry Tudor (późniejszy Henry VII), potomek Lancasterów ze strony matki. Zapoczątkowuje to dynastię Tudorów i kładzie podwaliny pod nowoczesną Anglię. Henry VII, żyjący między epoką Richard III a Henry VIII, uchodził za tajemniczą postać. Jako członek rodu Lancasterów (czerwonych róż) został wciągnięty w konflikt z Edward IV i Richard III z rodu Yorków (białych róż). Dzieło przedstawia człowieka, który przez całe życie pamiętał o matce i oczekiwaniach przyjaciół, dążąc do pokoju w Anglii i zdobycia tronu.