FLUX opowiada o tworzeniu przestrzeni pomiędzy teraz a potem. Bada dynamikę pustki w rzeczywistości, w której czas i przestrzeń ulegają przemianie. Przeszłość, teraźniejszość i przyszłość są rozważane w przerwach pomiędzy nimi, zacierając granice między faktem a fikcją. Emocje, idee i koncepcje wyrażane są poprzez dosłowne i abstrakcyjne obrazy, kreatywne wykorzystanie montażu oraz projektowanie dźwięku z wykorzystaniem irlandzkiego śpiewu Sean Nós. Bohaterowie podkreślają kruchość i emocjonalne stany ludzkości, ze szczególnym uwzględnieniem pejzaży sennych i krajobrazów umysłu. Oniryczna kraina, filmowo piękna i psychologicznie niepokojąca. Świat, który podejmuje istotne tematy, takie jak śmierć, strata, miłość, izolacja i kruchość psychiczna.