Ten filmowy esej opowiada o Hongkongu jako miejscu, a raczej jako szeregu miejsc, z których każde ma własną historię. Mak szuka historii publicznych i prywatnych oraz sposobów, w jakie się mieszają, splatają, a czasem wręcz wzajemnie wymazują. Jej materiałów jest wiele: sięga po to, co nazywa „zawłaszczonymi materiałami archiwalnymi i filmami propagandowymi z lat 60. i 70., nakręconymi przez brytyjski rząd Hongkongu”, a następnie montuje je, zapętla, przybliża, spowalnia i przetwarza, tworząc uderzające zniekształcenia. Do tych „oficjalnych” materiałów, zniekształconych za pomocą obróbki wideo, Mak dodaje własne czarno-białe nagrania na taśmie Super 8, cyfrowo przetworzone tak, by czasem wyglądały na zniszczone i archiwalne, i poddane intensywnej obróbce, która nadaje im piękną, widmową, ziarnistą, ulotną fakturę. Obrazy są swobodnie zestawiane w podwójnych i poczwórnych kadrach, często jako pary ujęć przedstawiających treści powiązane w niematerialny sposób; zestawiono je z elegancją, tak by skłaniały do refleksji, a zarazem dostarczały wizualnej przyjemności.