Materiałem wyjściowym Arnolda jest osiemnastosekundowy fragment filmu z lat 50., bardzo typowy dla tego okresu. Spokojne ujęcie: salon, kobieta w fotelu. Jej mąż otwiera drzwi, całuje ją, a następnie, wraz z panoramowaniem kamery, wychodzi z kadru; żona podąża za nim. W filmie Arnolda sekwencja trwa 16 minut. Kadr po kadrze staje się ekscytującym tangiem ruchów. Ale Pièce Touchée to coś więcej niż tylko kwestia form; ukazane w nim odbicia, zniekształcenia i opóźnienia podważają stabilny system przestrzeni i czasu kina.