Jest rześki jesienny poranek. Marta przygotowuje śniadanie i idzie do pracy. Mały Jenda ma ból gardła, więc musi pojechać do dziadka, żeby zaopiekować się chłopcem. W drodze do pracy rozmyśla o monotonii swojego życia i małżeństwa, zastanawia się też, czy jej mąż Karel wciąż ją kocha. W sklepie odzieżowym dostrzega piękne indyjskie buty i podczas przerwy obiadowej pokazuje je Karelovi. On tylko rzuca na nie okiem i mówi Marcie, żeby je kupiła. Marcie robi się przykro z powodu jego obojętnych słów. Po południu, zachęcona przez koleżankę z pracy, postanawia kupić buty. Nie ma jednak szczęścia — w międzyczasie zostały już sprzedane. Wieczorem Marta bez entuzjazmu szykuje się do teatru. W szafie odkrywa pudełko z indyjskimi pantoflami. Jej twarz rozjaśnia uśmiech i bez słowa idzie przyszyć guzik do białej koszuli Karla. Nagle znów są sobie bliscy.