Powieściopisarz odczuwa ograniczenia swojego talentu i nie jest już w stanie pisać. Zostaje zlinczowany przez swojego redaktora, zaskoczony przez pracownika zoo informacją, że uciekł tygrys, napastowany przez literacką dziewczynę, a w końcu zaatakowany przez prawdziwego tygrysa. Ta niedorzeczna i tragiczna historia staje się wyjątkową komedią absurdu dzięki połączeniu niezwykle zdeformowanej gry aktorskiej z pełnymi wyobraźni obrazami, dalekimi od realizmu. W szczególności mocny montaż tego samego tematu, powtarzanego wciąż z różnych kątów i w różnych rozmiarach, tworzy unikalny wyraz, który w połączeniu ze znakomitymi lokacjami daje cudownie wykreowaną przestrzeń fikcyjną. Wykorzystanie muzyki również pełne jest współczesnej wrażliwości, a połączenie muzyki ze sceną w kompleksie przemysłowym jest znakomite.