Ciąg wizualnych emocji w rodzaju „filmowanego rotogravure”, w którym sekwencje i segmenty układają się według ironicznej i dramatycznej logiki, uwypuklającej obsesje, biedę i mity, które wstrząsnęły neokonsumpcyjnym społeczeństwem tamtych lat. Takie podejście nadaje ramy czystemu reportażowi, a zarazem wykracza poza niego, skłaniając do refleksji nad znaczeniem patrzenia i wyobrażania sobie. Wykorzystane techniki obejmują zarówno bezpośrednią rotoskopię, jak i prace w toku, od cytacjonizmu po fotograficzne skażenie.