RETRODREAMING przygląda się powszechnemu zjawisku nawiedzonych, opuszczonych szkół, wynikającemu ze zmian demograficznych na japońskiej prowincji. Puste szkoły w wyludnionych wsiach opowiadają własną historię: czy to podczas pandemii, po katastrofie nuklearnej, czy po prostu z powodu wyludnienia. Film nawiązuje do japońskiej tradycji opowiadania „Kaidan” (historii o duchach i strasznych opowieści) oraz licznych szkolnych „Kaidan” (Gakkō no Kaidan, po japońsku „Straszna szkolna historia”) obecnych w japońskiej kulturze masowej, w których powraca idea bytów i wspomnień pozostających w tych budynkach. Film skupia się na walorach wizualnych architektury z epoki Showa, widocznych w opuszczonej szkole Sawada w Nakanojo. Głos z magnetofonu przypomina o rzeczywistości tajnego eksperymentu przeprowadzonego podczas pandemii, który doprowadził do kolejnych tajemniczych wydarzeń. Audiowizualne doświadczenie wciąga widza w dziwną, pełną napięcia atmosferę, zawieszoną gdzieś pomiędzy nieprzeżytą retroprzyszłością, snem science fiction a niedokończoną opowieścią o tajemnicy.