Biedny, lecz wykształcony Mahim i jego przyjaciel z dzieciństwa, bogaty, lecz konserwatywny Suresh, zakochują się w tej samej kobiecie, wyzwolonej Achali. Mahim poślubia ją i przenoszą się do wioski, lecz ona nie potrafi zapomnieć o Sureshu. Jej tlące się nieszczęście przybiera postać urazy wobec osieroconej Mrinal, wychowywanej przez ojca Mahima, i znajduje dramatyczny wizualny wyraz, gdy ich dom staje w płomieniach. Mahim zapada na zdrowiu, zostaje uratowany przez Suresha, a Achala przywraca go do zdrowia. W pociągu — metaforze nieodwracalnie linearnego biegu życia — jadącym do uzdrowiska, gdzie Mahim ma odbyć rekonwalescencję, Suresh w deszczową noc ulega pokusie i ucieka z Achalą. Pod koniec filmu dochodzi do wątpliwego pojednania, gdy Achala zostaje ukazana jako podążająca za „dobrym” tradycjonalizmem Mahima, przy ledwie skrywanej przez Sharatchandrę wrogości wobec jej wyzwolonego wychowania w Brahmo Samaj.