Krótkometrażowy film found footage, zbudowany z zapożyczonych i ponownie wykorzystanych fragmentów filmowych, które składają się na spójną scenę płaczu z udziałem różnych kobiet, ciał, twarzy, przestrzeni i postaci. Scena ma początek, punkt kulminacyjny i zakończenie. Film zgłębia konstrukcję (własnej) tożsamości, kwestie płci, pamięć oraz proces przepisywania i odtwarzania osobistych wspomnień. Zmontowany jako rozdział autobiograficznego pełnometrażowego filmu An Appropriated Self-Portrait, wykorzystuje fragmentaryczną strukturę opartą na narracji linearnej.