Buduje luźną narrację wokół rozmowy na odległość między młodym Amerykaninem tybetańskiego pochodzenia a jego matką, urodzoną w Tybecie. Bohater wędruje przez naturalny krajobraz przypominający ojczyznę, z której wygnano jego matkę, i robi zdjęcia, próbując „znaleźć kadr, który przywołuje poczucie przynależności”. Kamera w tych pracach służy jako narzędzie ukazujące, że osoby tybetańskiego pochodzenia zmuszone do opuszczenia ojczyzny nie mogą być widoczne w prawdziwych tybetańskich krajobrazach.