In A Hundred przygląda się doświadczeniu czasu — zarówno jako nieustannemu linearnemu procesowi, jak i cyklicznemu układowi zapamiętanych fragmentów. Praca proponuje pogląd, że „rzeczywisty” czas obejmuje oba te wymiary: jeden pozornie mierzalny i matematyczny, drugi niepoliczalny i osobisty. To właśnie po stronie fragmentarycznej przeszłości pamięci opowiada się praca. W miarę upływu czasu umysł gromadzi coraz większy zasób zachowanych chwil. Miejsce pamięci bywa nawiedzające, ale jest też jedynym miejscem, w którym strata może na chwilę znaleźć ukojenie.