Trude była moją babcią. Wspaniała kobieta, ocalała z obozów, straszna kobieta. Bezwzględna wola przetrwania. Nigdy nie chciałbym jej filmować. Nie chciałem oglądać się wstecz, słuchać o śmierci ani myśleć o przetrwaniu. Chciałem życia. Chciałem być wolny. Aż sposób, w jaki Trude mówiła z niezłomną stanowczością, zaczął się zmieniać. Wtedy zrozumiałem, że nadszedł czas, by do niej przyjść i spojrzeć na nią z własnej woli. Filmować życie i śmierć po swojemu, w teraźniejszości.