Historia przemocy europejskiego kolonializmu splata się z kulturowym dziedzictwem zbiorów etnograficznych przechowywanych w instytucjach. Ten dokument śledzi rozwój historii kolonialnej od konferencji berlińskiej z lat 1884–1885 po systematyczne wyniszczanie tradycji kulturowych, religii i sposobów życia, do którego sporadycznie dochodziło w wyniku ludobójstw i wojen na całym kontynencie afrykańskim aż do początku XX wieku. Przygląda się dochodzeniom i ruchom na rzecz sprawiedliwości historycznej, związkom między europejskimi instytucjami a przemocą kolonialną oraz nieustającej walce z tymi organizacjami o odzyskanie tego, co zostało zabrane.