W rozległym panoramicznym ujęciu — „audioskopii” Algieru — oko kamery z bliska przygląda się różnym budynkom i dzielnicom centrum miasta. „Chcę pokazać otwartość algierskiego społeczeństwa na świat i nowoczesne środki... a także jego sprzeczności w kwestii tradycji”. Można by pomyśleć, że filmowanie polega jedynie na rejestrowaniu obrazów; dla Hassen Ferhani filmowanie to jednak przede wszystkim przyjmowanie obecności — pozwalanie, by świat wyłaniał się w całej swej gęstości, kruchości i ciszy. Nie kadruje, by ograniczać, lecz by uwalniać; tworzy kadr, by dać przestrzeń, w której ludzie, gesty i głosy mogą odnaleźć swój prawdziwy rytm. Taki rodzaj kina niczego nie narzuca: wycofuje się — uważne i otwarte — pozwalając zaskoczyć się najbardziej nieprzewidywalnym aspektom rzeczywistości. To właśnie w tym akcie odpuszczenia rodzi się piękno.