„Klimaty” tego filmu nawiązują do relacji pewnej pary. Atmosferę i nastroje budują akwarelowe kompozycje, głównie plamy barwne, sugerujące pejzaże, w których pojawiają się twarze i postacie. Efekt jest oniryczny: kolory, formy i linie przypływają i odpływają przy akompaniamencie muzyki. Animacja opiera się w dużej mierze na fakturach, a nie kompozycji; plamy barw pojawiają się i znikają zgodnie z muzyką lub kaprysem artysty.