Reżyser teatralny Frank Castorf „mógł urodzić się po to, by wyreżyserować Z domu umarłych” (Opera Today). Jego surowa, przykuwająca wzrok adaptacja wnosi odważne nowoczesne i postmodernistyczne akcenty do arcydzieła Janáčka, nie przyćmiewając nigdy intensywnego rozmachu muzyki, prowadzonej z dramatyczną perfekcją przez Simone Young i wykonywanej w Monachium przez znakomitą obsadę. Janáček zaadaptował Dostojewskiego na potrzeby tej niezwykle przejmującej opery, której akcja rozgrywa się w syberyjskim obozie karnym, pełnej skrajnie kontrastujących nastrojów i motywów oraz nietypowej w swojej epizodycznej strukturze. Była to ostatnia opera, jaką Janáček kiedykolwiek skomponował; jej trzeci akt leżał na jego biurku, gdy zmarł w 1928 roku. Podejmowane przez jego uczniów próby „dokończenia” instrumentacji w dużej mierze z czasem zarzucono na rzecz wersji oryginalnej. Mimo ponurego miejsca akcji i brutalności kilku postaci współczucie kompozytora przebija w czułych momentach, poruszająco ilustrując jego motto dotyczące tego dzieła: „w każdym stworzeniu jest iskra Boga”.