Laureat nagrody za najlepszy film krótkometrażowy na Hamburg Lesbian & Gay Film Festival w 1995 roku, niezwykle osobiste dzieło eksperymentalne Hubbarda, Memento Mori, to poruszająca, queerowa medytacja, która nadaje wymiar jednostkowy niewyobrażalnej zbiorowej traumie pozostawionej przez epidemię AIDS. Pod względem stylistycznym Hubbard zdecydowanie odchodzi od formatów taśmy filmowej o małej szerokości, dominujących w jego twórczości dokumentalnej, i wykorzystuje panoramiczny Cinemascope, ukazujący ogromną skalę straty poniesionej przez każdą zmarłą osobę. Dzięki kunsztownemu zestawieniu uniwersalnych obrazów śmierci i rytuału — od celowych zbliżeń ludzkiej czaszki po rozsypywanie prochów — jego senna elegia przenosi widza w głęboki, uniwersalny stan świadomości, który natychmiast rozpozna każdy, kto stracił bliską osobę. Powstała w ten sposób głębia emocji i empatii jest zarazem żałobną modlitwą i niezacierającym się filmowym pomnikiem zmarłych.