Shannon może używać tylko jednej ręki. Kto wie, co się stało z tą unieruchomioną w szynie. Cóż, ona wie, ale nie zamierza powiedzieć. Nie może jednak polegać na tym, że ręka się zagoi. Trzeba opłacić rachunki, a tym razem jej się uda. To miejsce będzie inne. Nawet pomaluje ściany. Zrobi tu naprawdę ładnie. Jak dorosła. I narzuci coś na łóżko. I ustawi miejsca do siedzenia. Może tak sprawi, że ta rzeczywistość wreszcie ją pochłonie. Kevin lunatykuje. Jest przytomny, owszem, wędruje przez cały dzień, nie wiedząc, kiedy się zaczyna, kończy i znów zaczyna. Spakował całe swoje życie i jakieś rok temu przyjechał, żeby umieścić matkę w domu opieki. Teraz te pudła pokryły się taką samą warstwą kurzu jak on. Ci dwoje poranieni ludzie mieszkają obok siebie w bliźniaku na południe od Nashville. Po prostu wloką się i przesypiają swoje połamane życia, oddaleni od siebie o kilka kroków, przemierzając to samo piętro tego samego domu, przedzielonego ścianą. Nie znają nawet swoich imion.