Islandzka sztuka performatywna spotyka Spinal Tap w tym przewrotnie zabawnym spojrzeniu na kobiety realizujące się twórczo. Trzy członkinie zespołu The Post Performance Blues Band — Álfrún, Saga i Hrefna — mają dość grania na koncertach dla pięcioosobowej publiczności i otrzymywania zapłaty w piwie. Każda z nich zbliża się do czterdziestki i haruje, godząc macierzyństwo z artystycznymi ambicjami. Postanawiają dać sobie rok, by albo zostać gwiazdami popu, albo raz na zawsze rozwiązać zespół. Tak zaczyna się opowieść o być albo nie być zespołu, który tak naprawdę nie jest zespołem, realizującego cel, którego osiągnięcie jest w gruncie rzeczy niemożliwe. Członkini zespołu i reżyserka Álfrún Örnólfsdóttir stawia na scenie siebie oraz uprzedzenia związane z wiekiem i płcią w tym dokumencie z elementami fabuły o utalentowanych, lecz nie nastoletnich kobietach próbujących odnieść sukces w branży mającej obsesję na punkcie młodości i błyskawicznych karier. Band pozwala utalentowanym artystkom pokazać odporność i siostrzeństwo, które naprawdę istnieją pośród życiowego chaosu, odrzuceń i triumfów.