Czerpiąc z własnych doświadczeń filmowca z bezsennością, ta nocna transmisja przygląda się przestrzeni kosmicznej przez rentgenowskie okulary (nie)świadomości. Nocne niebo i oko umysłu łączy więcej, niż można by sobie wymarzyć — punkty tarcia i łączące się kropki tworzące konstelacje ptasich obrazów, skupiska tekstu po Ambienie, galaktyki zawodowych zmartwień i długu sennego.