Pójście do lekarza w celu postawienia diagnozy lub podjęcia leczenia jest czymś powszechnym poza więzieniem. Jednak dla każdego więźnia to bardzo trudna, a czasem niemożliwa droga. Reżyser Lander Garro zwraca się do osób, które doświadczyły choroby w więzieniu, by lepiej zrozumieć jej konsekwencje. Posługuje się językiem wykraczającym poza dyskurs polityczny i za pomocą środków filmowych, z emocjonalnej perspektywy, ukazuje bezradność więźniów, których prawo do zdrowia jest ograniczone. „Tipularen sehaska kanta” („Nana de la cebolla” – „Kołysanka cebuli”) to bardziej film artystyczny niż polityczny, opowiedziany w pierwszej osobie i z głębi wnętrza. Oparto go na wierszu „Nana de la cebolla” hiszpańskiego poety Miguela Hernándeza, który zmarł w więzieniu w 1942 roku. Film snuje historyczną analogię: skoro śmierć w więzieniu w 1936 roku nie miała sensu, czy ma sens dzisiaj?