Max, wciąż naburmuszony i opryskliwy, z trudem wyciąga z zanadrza kawałek czerstwego chleba i zaczyna go gryźć. Zamyka oczy. On i wszystkie ubrania wokół niego wzlatują w powietrze. Zaczyna się „swobodny spadek” w przeszłość. Ubrania unoszą się w górę, a Maxim sam zaczyna się uśmiechać, nie otwierając oczu. Wszystkie kolczaste igły zaczynają z niego wyfruwać w górę — znów staje się zwyczajnym chłopcem. Do każdego trzeba znaleźć własne podejście. Zwłaszcza do dzieci z trudną przeszłością.