Jest rok 1980. Sadatomo uczęszcza do szkoły średniej w małym miasteczku. Jego rodzice prawie w ogóle nie zwracają na niego uwagi. Surowy nauczyciel Kobayashi zawiesił w klasie „indeks człowieczeństwa”, podzielony na kategorie „chuligani”, „szumowiny” i „ludzie”. W każdej z kategorii umieścił karty z imionami uczniów. Pewnego dnia Kobayashi dowiaduje się, że Sadatomo i jego koledzy dla zabawy ukradli kilka rzeczy ze sklepu. Zostają o tym poinformowani ich ojcowie, a za karę dzieci muszą napisać „samokrytyczny” esej liczący co najmniej trzydzieści stron. Po raz pierwszy Sadatomo zostaje pobity przez ojca. Wstrząśnięty pisze tekst zatytułowany „Jestem cebulą”, w którym nauczyciel dostrzega pierwszy przejaw człowieczeństwa. Tak zaczyna się zagmatwana sytuacja, w której nawet chłopcom coraz trudniej odróżnić kłamstwa, prawdę, uzasadnioną samokrytykę i oportunistyczne krętactwo.