„Sisyphus” to niemy film nakręcony kamerą Bolex na taśmie 16 mm, opowiadający o podróży, która nigdy się nie kończy. Zrealizowałam ten film podczas warsztatów Film Farm w Mount Forest w Ontario, prowadzonych przez uznanego twórcę kina eksperymentalnego Phila Hoffmana. Początkowo chciałam stworzyć prosty przekaz o przezwyciężaniu depresji. Bardzo krótka narracja w „Sisyphus” wykorzystuje złamane serce jako metaforę depresji, ponieważ depresja to właśnie złamane serce z powodu życia. Proces twórczy i ręczne tworzenie filmów mówią o traktowaniu życia jako dzieła w toku, a tym samym o pozytywnym przyjmowaniu tego, że Sisyphus na stałe zagościł w moim życiu. Bujne, organiczne obrazy w „Sisyphus” powstały dzięki ręcznemu wywołaniu czarno-białej taśmy 16 mm w wiadrze oraz ręcznemu barwieniu i tonowaniu poszczególnych kawałków taśmy.