Dziesięciolecia przełowienia mórz przez światowy przemysł tuńczykowy sprawiły, że jego ostatnim przyczółkiem stały się wody Papui-Nowej Gwinei. W latach 50. XX wieku na świecie odławiano 400 000 ton tuńczyka rocznie. Dziś liczba ta wynosi blisko 4 miliony. Ma to jednak wysoką cenę — ludzką, ponoszoną dziś przez ostatnie miejsca na Ziemi, które odczuwają pełne skutki globalizacji. Akcja filmu rozgrywa się w „krainie niespodzianek”, w północno-wschodniej części Papui-Nowej Gwinei. Śledzimy w nim walkę rdzennych plemion o ochronę ich sposobu życia, strzeżonego przez tradycje sięgające tysięcy lat. Wielu straciło nadzieję, inni walczą o przetrwanie w obliczu działań własnego skorumpowanego rządu. Obserwują, jak ich ziemia przodków zostaje im odebrana, by zrobić miejsce międzynarodowym korporacjom dążącym do stworzenia nowej światowej stolicy tuńczyka. Pozostaje pytanie: czy taki model rozwoju na Pacyfiku przynosi dobrobyt, czy ubóstwo?