Skupiony na swoich sąsiadach Le Ciel dans un jardin kontynuuje rozmowę rozpoczętą w poprzednim filmie, przesyconą melancholią w obliczu niemożności powrotu. Ta przyszła żałoba nadaje szczególny ton jego obserwacji, łączącej obojętność (powtarzalność dni podporządkowanych zasadzie przetrwania) z wnikliwością (kontemplacją drobnych rzeczy i utraconych chwil). Wartość ujęć zostaje podkreślona: od namacalnego zbliżenia, które ukazuje podstawowe czynności — uprawianie ziemi, jedzenie, palenie — po najszerszy kadr, który w ostatnim spojrzeniu obejmuje granice świata, mającego stać się dla filmowca pejzażem wewnętrznym, obiektem mentalnym. — Emmanuel Chicon